Voor hardloopverslaafden

Weblog voor verslaafde hardlopers.
Dit web-log is een trainingslogboek, waarin ik mijn loopervaringen opschrijf. Maar ik zal het ook opleuken met foto's van hardlopers en joggers. Links naar leuke websites over hardlopen. En informatie over leuke prestatieloopjes en wedstrijden.

Verhuisbericht

Dit weblog gaat verhuizen.
Het nieuwe adres wordt: hardloperhans.logt.cc

De nieuwe bijbehorende rss-feed: http://hardloperhans.logt.cc/rss.xml

In het nieuwe weblog is nog niet alles op orde, maar jullie zijn van harte welkom.
Alle oude troep, de input van de afgelopen 3 jaar, blijft hier.
(Zo lang web-log.nl het goed vindt en niet weggooit).

Paardestaartjes

Ik ben niet de enige die met een blessure tobt. De topsprintsters Joan van den Akker en Annemarie Kramer zitten balend af te wachten tot ze weer eens voluit kunnen trainen en wedstrijden kunnen lopen. In hun dagboeken kun je lezen of zij vooruitgang boeken.
Ook de webloggers M@urice en Gert-Jan zijn geblesseerd, maar houden nog wel hun weblog bij.

Vanavond neem ik Mirjam mee naar de Koplopers. Da's een hele stap voor haar en ze wil eerst de kat uit de boom kijken. Ik stel haar voor aan Rex en terwijl ik me omkleed stelt Rex haar op haar gemak. Als wij om kwart over 7 gaan lopen, stapt Mirjam weer op haar fiets. Volgende week gaat ze eens meetrainen om te kijken of het wat voor haar is.
Op het schema staat voor mij 4 keer 12 min. met 2 min. wandelpauze. Dat is meer dan vorige week, maar ik zit nog steeds in de tussenfase. Het duurt zeker tot augustus voor ik weer naar mijn eigen groep kan.
Het lopen gaat heerlijk; het is niet warm en het tempo is rustig. Ik schat het op 5 min. 20 maar Rob die naast me loopt, zegt dat het meer 5.30 a 5.40 per kilometer is. Rob en ik lopen achter twee jonge, sportieve vrouwen, Wenny en Elles. Ik loop erg graag achter twee van die paardestaartjes aan, die betoverend op en neer dansen.
Ondertussen loop ik weer veel over mezelf te vertellen: over de supermarkt, mijn mislukte carriere als leraar en mijn  afkeer van auto's. Mijn loopmaatjes nemen me gelukkig niet zo serieus en beginnen al te plagen.
De derde 12 min. geven Rob en ik het tempo aan. Dan gaat het ietsje harder en we slaan ook een gaatje van 50 m. De laatste 12 min. lopen de dames weer voorop. Elles klaagt dat ze zware benen heeft. En dan grap ik natuurlijk terug: "dat had ik al gezien, Elles."
Van Victor krijgen we nog een uitgebreide cooling down. En bij de koffie praten we gezellig na. Geen massage vandaag.
Volgende week nog een keer met de herstelgroep meetrainen en dan op vakantie

Scheveningen revisited

Eerst even hardlopen. Om kwart over 8 de deur uit voor 4 keer 10 minuten in een rustig tempo. Ik loop 5 min. in naar mijn vaste parkoertje en doe een rustige warming-up. Armen, schouders, heupen, kuiten, bovenbenen...alles eventjes oprekken en daarna losgooien.
Heel rustig begin ik aan het programma, ontspannen. Toch stiekum bij het 10e streepje gekeken: 5 min. 13 over de km. Na 10 min. ook een rustige wandelpauze van ruim 2 min. Tijdens de tweede 10 min. voel ik mijn darmen opspelen. Die 3e en 4e keer gaat niet lukken; ik moet echt even naar huis. Eigenlijk is het ook wel weer genoeg voor vandaag. Ik krijg nog genoeg lichaamsbeweging.

Om 10 uur stap ik op tram 1, richting Scheveningen. Die reis duurt 45 min. en ik lees rustig verder in mijn boek. Ik stap uit bij het Kurhaus en daar zie ik dat Petra en de twee Lisa's er al zijn. Het weer is niet best, maar met Petra erbij is het gelijk een paar graden warmer.
Na 10 min. vinden we een koffietentje dat de Lisa's ook wel leuk vinden en gelukkig is er ook een WC. Petra ziet er in gewone kleren prima uit...nog beter dan in haar hardloopspullen. Het valt niet mee om gezellig te babbelen met een paar meiden van 15 erbij, maar Petra doet haar best.
Om half twaalf worden de Lisa's met 20 euro de boulevard opgestuurd en gaan wij over het strand richting Wassenaar.

Af en toe een beetje miezer, af en toe een hardloper of een ruiter en verder niemand. We babbelen wat af en maken halve afspraken voor nieuwe weblogloopjes.
Een weblog bijhouden heeft best leuke bijkomstigheden. Je leert steeds nieuwe, leuke mensen kennen. Een jaar geleden kende ik Petra alleen van het beeldscherm, in het echt is veel leuker. Ik hoop dat er nog veel weblogvrienden en vriendinnen zullen volgen.
Om één uur treffen we de meiden weer bij de afspreekplek. We gaan nog pannekoeken eten. En daarna slenteren we door de Palace Promenade richting tramhalte. Ik ben niet zo van winkelen en neem met 2 dikke zoenen afscheid van Petra. Volgende keer gaan we wandelen bij Kijkduin. Misschien gaan Yvonne en Leo dan wel mee.

Newsflash: Jessie is over naar 5-VWO, met maar één vijf (voor wis) !!
Max is over naar 2-VMBO, zonder onvoldoendes !!!!

Verwenweekend in Scheveningen

Laat dat maar aan Bettie over. Die boekt gewoon een verwenweekendje voor ons tweeën.
Zaterdagmiddag naar het Carlton Beach Hotel in Scheveningen.
Heerlijk op het strand gelegen.
Een ontspannende hotstone-massage, een 3-gangen diner, een strandwandeling met zonsondergang, het ligbad.........
Het grandioze ontbijtbuffet, winkelen, koffie, loungen in de Beach-club, rosé, hapjes....en dan met de tram weer terug naar huis.

Barbecue

Het is op deze zaterdagmorgen om 10 uur al een beetje klam en benauwd. Ik wil eigenlijk 3 keer 10 min. gaan lopen, maar de warmte valt me tegen. Al doe ik heel rustig aan 5 min. 20 per km., het zweet loopt in druppeltjes langs mijn slapen. Er is nog een reden om de training voortijdig te stoppen: mijn ingewanden zijn nog niet helemaal klaar met de jubileum-barbeque van gisterenavond.

Op vrijdagavond was ik om half 7 in Speakers op de Burgwal. Jessie en Max traden daar op met hun bandjes. Ze oefenen het hele jaar door anderhalf uur per week op de Vrije Akademie en laten aan het eind van het cursusjaar zien wat ze kunnen.
Max beet met zijn groepje het spits af om half 7. Jessie, die op mijn oude gitaar speelt, was pas na 9 uur aan de beurt.

Ze staan dan wel niet op de voorgrond, ze zijn wel muzikaal en vinden het erg leuk.

Ik was om 9 uur al vertrokken naar de Koplopers. Na de vrijdagavondtraining was er een barbecue, georganiseerd door de jubileumcommissie. Er kwamen zo'n 80 Koplopers op af, waaronder een handvol lopers die eerder die avond in Kwintsheul de Oranjeloop hadden gedaan.
Het was erg gezellig ondanks de opmerkingen over mijn zwembandje....moet je er maar niet over schrijven Hans. De barbecue was geheel gratis en we kregen zelfs 2 consumptiemunten voor drankjes. Ik ken veel Koplopers, zodat ik niet de hele avond bij mijn eigen groep blijf hangen, maar ook met anderen een praatje maak. Over blessures, schoolgaande kinderen, marathons enzovoorts. En omdat ik toch mijn camera bij me had, maakte ik een kleine fotoreportage. Ze staan in een webalbum (klik hier) en je kunt me mailen als je van een foto het originele (grote) formaat wilt hebben.

Stroomstoring

Net na sluitingstijd, 5 over 6, valt in de winkel de stroom uit. Voor een seconde en dan floept het licht weer aan. Twee straten verderop, bij mij thuis, is er niks meer aangefloept. De TV, de video, de computer, het draadloos netwerk, het koffiezetapparaat....alles is uit.
Gelukkig was het eten al klaar. Ik vertrek om kwart voor 7 naar de training, maar Bettie, Jessie en Max willen wel graag de wedstrijd zien.
Er zijn vandaag 19 mensen in de blessuregroep en voor mij staat op het schema: 10' - 12' - 12' - 10' met 2' wandelpauze. 
Op het schema staat achter mijn naam een 3, volgens de toelichting onderaan zit ik in de "tussenfase".
Een 4 betekent "lopen zonder beperking".
En een 5 staat voor: "terugwerken naar eigen groep".

Van de 12 vrouwen in de groep heten er 3 Irma en ik loop het eerste stuk met Irma 3 (niet Irma oorbel en ook niet masseuse-Irma). Ze heeft een oranje hoofddoekje om en is pas begonnen met hardlopen. De herstelgroep fungeert ook als instroomgroep voor mensen zonder enige loopervaring. Na de warming-up lopen Irma en ik met 4 anderen de eerste 10 min. in een heel rustig tempo. Na de wandelpauze splitst het groepje: ik loop met Rob, Wenny, Elles en Dick 12 min. in een hoger tempo. Irma loopt gezellig met trainer Victor verder. Ik loop iets weg bij het groepje en daardoor ook iets te hard. Ik voel een pijntje aan de binnenkant van mijn linkerkuit en ga toch maar weer langzamer lopen. De tweede 12 minuten blijf ik in het groepje, tot Elles vraagt of ik zin heb in een versnelling. Vooruit dan maar en samen draven we weg bij Wenny en Rob. Hierna gaat Elles weg om voetbal te kijken. Met Wenny en Rob loop ik de laatste 10 min. rustig. Daarna uitlopen, cooling down en douchen. Ik hoor dat er nog steeds een stroomstoring is in sommige wijken van Delft, maar in de kantine kan ik op een groot scherm kijken naar het eerste half uur. Om half 10 heb ik een massage-afspraak bij Irma. Zij begint weer met de linkerkuit en hij voelt beter aan dan vorige week. De gekwetste plek aan de binnenkant is minder gevoelig. Irma besteedt wat extra tijd aan het litteken van de zweepslag aan de buitenkant van mijn kuit....auwww: dat doet zeer. Maar het geneest goed. Ik mag van Irma best 3 keer per week hardlopen, maar moet me wel aan het schema houden van 3 of 4 keer 10 min. Niet langer, niet vaker en zeker niet versnellen. Als ik even na tienen het Westerkwartier binnenrijdt, zie ik alweer licht branden in de huizen. Bettie en de kinderen zijn bij Frank en Niels gaan kijken, zo meldt het briefje op tafel. Ik kijk naar de saaie tweede helft, terwijl ik een bruin flesje leeglurk.

70 komma 5

kilogram. Dat geven de rode LED-jes van de weegschaal aan, als ik er vanavond voor de eerste keer in maanden op ga staan. Da's zo'n 3 kilo meer dan in maart, voordat ik geblesseerd raakte. Die kilo's zijn terecht gekomen tussen mijn onderste ribben en mijn heupen. Vandaar dat ik de afgelopen week last kreeg van mijn verslapte buikspieren.
Het is wel een record voor mij....ik woog nog niet eerder boven de 70 kg. Ik ga er wel wat aan doen. Minder snoepen, bier en wijn consumptie verlagen, lichter lunchen en hopelijk meer hardlopen.
In mijn blauwe fladderbroekje en een mouwloos hempje ga ik om kwart voor zeven weer een uurtje lopen. Hetzelfde programma als zaterdag en hetzelfde rondje langs de provinciale weg en door de TU-wijk. Tijdens de eerste 10 min. klok ik mijn tempo: 5 min. 10 sec. per kilometer.
Het is beter loopweer dan zaterdag en veel beter dan gisteren. De lopers in Leiden en Rotterdam hebben gewoon pech gehad met die ene warme dag. Nu staat er een frisse westenwind en de lucht zit vol zuurstof.
In de TU-wijk maak ik een extra ommetje zodat ik ook de laatste 10 min. helemaal vol kan maken. Het gaat me makkelijk af vanavond. Aan het einde van het programma loop ik in de Pootstraat en de laatste 200 m. wandel ik naar huis uit.
Woensdagavond weer een clubtraining.

Vaderdag <--> Leiden

Aan het ontbijt vanochtend krijg ik 2 vaderdagcadeautjes. Van Jessie en Max een DVD van Buurman & Buurman en van Bettie een grote slakom gevuld met een salade-receptenboek en potjes en flesjes van Oil & Vinegar. Daar gaan we de komende maanden allerlei salades mee maken. Het was trouwens een uitgebreid vaderdagontbijt met aardbeien, croissantjes en verse broodjes.

Om 10 uur gaan Bettie en ik naar Leiden om een aantal webloggers aan te moedigen. We zien Leo al op station Hollands Spoor en in Leiden staat Petra al te wachten bij de Pieterskerk.

Na een tijdje komt ook Richard, die vandaag de hele gaat lopen en als laatste meldt Running Ronald zich.

Bettie en ik kijken naar de start, maar de webloggers rennen ons ongezien voorbij. Terwijl zij onder de koperen ploert hun kilometers wegwerken, drinken wij en kopje koffie, met een stuk appeltaart. In de Morsstraat (na ongeveer 20 km.) wachten we op de terugkomst van de webloggers.

Richard komt als eerste door en hij ziet er nog ontspannen uit. Daarna is het lang wachten. Ronald komt langs en het is duidelijk dat het niet zijn dag is. Die 1 uur 40 gaat-ie niet halen. Wij wachten tot de eerste loper van de hele marathon langs is gekomen, na 2 uur 24. Maar nog steeds geen spoor van Leo en Petra. Teleurgesteld en een beetje ongerust gaan we terug naar de Pieterskerk, ik heb Petra's camera nog steeds op zak. Daar wachten we ook 20 min. en besluiten dan naar het station te lopen. Opeens hoor ik iemand roepen en zie ik Petra. Ze heeft haar rode shirtje niet meer aan en ziet er heel fris uit. Leo is ook bij haar en goedlachs als altijd. Petra vertelt dat ze misselijk geworden is, na 5 km. al. Inmiddels likt ze al weer aan een ijsje, haar maag is weer op orde.

Jammer dat het niet goed gegaan is, maar leuk dat we elkaar toch nog even zagen. Leo en Petra gaan nog wat drinken, wij gaan terug naar Delft. 's Avonds hebben we in de tuin nog en lekker vaderdag-diner, met salade, patat en biefstuk.....en een glaasje koele witte wijn.

4 keer 10 min.

Na mijn ochtendje werken en een hapje eten ga ik toch nog even hardlopen. De zon schijnt volop, maar het lijkt toch niet echt warm. In korte broek en een mouwloos hempje ga ik op pad voor 4 keer 10 min. met telkens 2 min. wandelpauze.
Ik loop in naar de provinciale weg en doe daar een rustige warming-up en ik rek de beenspieren maar even. Dan begin ik aan de eerste 10 min. Stiekum een kilometer geklokt op 5 min. 10....da's lekker rustig. Het is toch warmer dan het lijkt; na 10 min. ben ik drijfnat.
Na de wandelpauze loop ik verder langs de Kruithuisweg richting TU-wijk. Hier staan nog wel streepjes om de 100 m., maar ik kijk niet meer op mijn horloge. En na de tweede 10 min. ben ik bij de kernreactor van de TU.
Mijn derde 10 min. loop ik langs de Mekelweg in de volle zon. Het gaat zwaar; ik loop vast te hard. Bij de Julianalaan moet ik nog anderhalve minuut en er lijkt geen einde aan te komen. Vanwege een openstaande brug krijg ik gelukkig een half minuutje extra pauze.
Over het stuk naar huis doe ik maar zeseneenhalve minuut, maar ik vind het wel best. Het is warm en ik heb te hard gelopen. Eerst wat drinken en uitzweten.

Even een kort logje

Ik heb gisteren inderdaad spierpijn gekregen van de pittige training, maar die ging snel over. Dus ik kan zaterdagmiddag gelukkig gewoon een stukje gaan lopen.

Van Runningman Leo Tolboom kreeg ik de volgende tip: een fotoshoot met Carolina Klüft.

Ik ben al helemaal gewend aan weblog 2.0, maar ik vond mijn oude weblog toch mooier. Ik ben ook een beetje jaloers op Running Ronald, die veel meer vrijheid heeft in opmaak en uiterlijk van zijn weblog dan wij bij Web-log.nl . Daarom ben ik eens op zoek gegaan en vond het pakket Pivot.
Ik ben begonnen om zelf een eigen domein op te zetten en na een paar avondjes puzzelen en wat hulp van Mirjam heb ik nu mijn eigen Pivot weblog: Hardloper Hans.

Dat ziet er veel beter uit dan lopers.web-log.nl en ik denk dat ik na de zomervakantie de overstap maak.

En dan ga ik nu voetbal kijken bij loopmaatje Menno.

Training

De trainingen in de blessuregroep zijn licht en stellen niet veel voor. Korte intervalloopjes in een rustig tempo om het herstel van de blessure te bevorderen. Hartslag en ademhaling blijven rustig en langzamerhand raak je toch een beetje uit conditie. Afgelopen zondag merkte ik al dat mijn buikspieren niet meer gewend zijn aan een stevig tempo. Mijn conditie is stukken minder dan 3 maanden geleden toen mijn gesukkel begon.
Vanavond krijg ik de kans om weer eens wat harder te gaan. Mijn programma is drie keer 15 min. met 2 min. wandelpauze en in de laatste 15 min. mag ik wat versnellen. Ik loop samen met Rob Achillespees. Hij is eigenlijk pas een paar maanden lid van de Koplopers en sukkelt al sinds half maart met zijn achillespees. We lopen het vaste rondje van de blessuregroep over hetzelfde terrein waar de Oliebollencross wordt gelopen. Het is heerlijk loopweer, 14 graden en af en toe een licht regenbuitje.

Tijdens de eerste en tweede 15 min. lopen we rustig en kunnen we wat babbelen. Rob is 52 en doet ook graag triathlons (kwart-triathlons wel te verstaan). Zwemmen is zijn slechtste onderdeel, run-bike-run vindt Rob dus nog leuker. Hij was van plan de CPC te gaan lopen, maar daar kwam een blessure tussen.
Rob krijgt wat last van zijn blessure en de laatste 15 min. beginnen we heel langzaam. Na 5 min. scheiden onze wegen en verhoog ik het tempo. Ik voel niets in mijn kuit en doe er nog een schepje bovenop. Voor het eerst sinds weken loop ik weer echt hard. Ik moet dieper ademhalen en mijn buikspieren protesteren weer. In de laatste minuut van mijn versnelling kom ik mijn trainingsmaatjes tegen. Als ze mij zo hard zien lopen, vragen ze wat ik nog in de blessuregroep doe.

Na het douchen ga ik vlug naar masseuse Irma. Zij neemt de linkerkuit weer eens goed onder handen. Ze kan voelen dat ik iets geforceerd heb; er zit nogal wat vocht in de geblesseerde spierbundel. De gevoelige plek is zo'n 3 centimeter groot en dat is behoorlijk. Het is best gevoelig als ze probeert het vocht weg te masseren. Maar na een paar minuten merk ik al verbetering.
Het litteken van de zweepslag in een andere spierbundel is nog wel te voelen, maar geneest goed. Irma wrijft de boel nog in met Arnica-gelei en raadt me aan om pas volgende week woensdag weer aan te zetten. Tot die tijd mag ik wel twee keer lopen, maar dan rustig aan.
Ik ben benieuwd hoe het morgenavond is met de kuit, maar het was eindelijk weer eens een training waar ik moe van werd.

De muziekquiz is terug: een song met 3 vragen. Per vraag kun je één punt verdienen.
Wie met Kerst bovenaan staat in het klassement krijgt een leuke verassing !!!!
Op verzoek van Leo een hint: Kijk eens bij Danielle haar Pinkpop verslag van dit jaar.

De eeuw van mijn vader - Geert Mak

De eerste boekbespreking op mijn weblog gewijd aan: "De eeuw van mijn vader" van Geert Mak.

Aan de hand van de geschiedenis van zijn eigen familie probeert Geert Mak uit te leggen hoe snel de veranderingen in de 20 ste eeuw zijn gegaan. Het boek is een combinatie  van een familiekroniek en populair-wetenschappelijk geschiedenisboek.

Het is geschreven in een prettige stijl, zonder lange zinnen en weinig moeilijke woorden. Omdat je wilt weten hoe het verder gaat met de ouders, grootouders, kinderen en kleinkinderen in de familie Mak, wil je het boek toch uit lezen. Ondertussen wordt er in grote lijnen ook de vaderlandse en wereld-geschiedenis tussen 1900 en 2000 uiteengezet.
Geert Mak staat uitgebreid stil bij de Tweede Wereldoorlog en het beschamende koloniale verleden van Nederland. Deze tijd is erg bepalend geweest voor het gezin Mak.
Zijn vader heeft bijna 20 jaar in Nederlands Indië gewoond en gewerkt en ook meegeholpen aan de Birma-spoorweg ten tijde van de Japanse bezetting. Zijn moeder heeft met broertjes en zusjes in de Jappenkampen gezeten.

De 20-ste eeuw was ook de eeuw van mijn eigen vader (1929 - 1983) en veel verhalen klinken mij dan ook bekend in de oren. Met dat verschil dat mijn vader zo'n 30 jaar later geboren werd dan vader Mak en hij van katholieke huize was.

Ik zal het boek en het verhaal van de 20-ste eeuw niet snel vergeten. Ik ben inmiddels al iets ouder geworden en kijk ook wel eens terug op mijn eigen leven en ervaringen. En wie weet, vind ik in die 45 jaar ook wel stof voor een eigen boek.

Mijn moeder heeft al weer een nieuw boek van Geert Mak voor me klaarliggen, maar misschien lees ik eerst wel een detective.

Drukke zondag

Voordat het echt warm wordt, wil ik zelf gaan hardlopen. Dus om 9 uur ga ik al op weg voor 3 keer 10 min.  Het inlopen gaat moeizaam, het lijf is nog niet wakker. Ik neem wat meer tijd voor het loszwaaien en rekken. En dan begin ik op het fietspad langs de provinciale weg aan mijn programma.
Ik gebruik de streepjes(iedere 100 m.) om mijn tempo te meten. In de eerste 10 min. loop ik een kilometer van 4 min. 56. Dat is eigenlijk alweer best hard. Ik heb geen last van mijn kuit, wel van de warmte. Hoewel het pad voor het grootste deel in de schaduw ligt, ben ik na 10 min. al drijfnat. Ik houd 2 min. rustpauze en begin aan de tweede 10 min.
Het tempo is nog iets hoger: 4 min. 40 per kilometer. Mijn buikspieren protesteren tegen dit tempo en het diepe ademhalen wat er bij hoort. Ik kan natuurlijk best meer doen aan mijn buikspieren zo lang als ik geblesseerd ben. Morgen begin ik.
De laatste 10 min. gaan weer iets rustiger, vanwege de warmte: 4.58 per km. Ik wandel / jog naar huis en hoop dat de kuitspier weer wat sterker wil worden in de komende dagen.
Na de douche en een bakje koffie ga ik naar de Kopjesloop. Ik loop zelf niet en Leo heeft zich afgemeld. Ik ga foto's maken van alle andere lopers.
Ondanks de warmte is er toch wel een behoorlijke belangstelling. De foto's zijn niet allemaal super, maar zijn te bezichtigen op:
mijn hardloopfotoalbum op Albumsnaps.

Na de Kopjesloop ben ik de binnenstad van Delft ingegaan voor de Mooi Weer Spelen.

Om half een is er nog weinig te beleven en daarom beland ik op het terras van Vlaanderen op de Beestenmarkt.
Ik kijk op de kaart en zie dat een glas Spa Blauw even duur is als een Vaasje (2,10 euro). De keus is snel gemaakt (al is het pas kwart voor één).

Een kwartiertje later ga ik huiswaarts en maak nog gauw een foto van de bomenkronen die mooi afsteken tegen de blauwe lucht.
En dan kom ik een oude (nee jonge) vriendin tegen: Els. Die doet het ook altijd leuk op de foto:

De middag is een stuk rustiger: mijn schoonmoeder komt bij ons naar de wedstrijd tegen Servie & Montenegro kijken en ze blijft eten. Het is allemaal best gezellig en gelukkig wint Nederland.

Muziekquiz

De oplossing van de muziekquiz van week 23 was:
de Sprite Zero commercial.

Running Ronald en Ronnie van Janna vonden de goede oplossing: hulde.

Het is een filmpje waarbij jongelui rondhangen rond een basketbalveldje. Opeens springt er eentje het veldje op en het blijkt een zwembad te zijn......heel leuk bedacht.
De muziek trekt ook de aandacht. In diverse forums zijn mensen op zoek naar titel en uitvoerende. Het stukje muziek blijt speciaal voor deze commercial te zijn geschreven, door onbekenden.

De muziekquiz stopt voorlopig een tijdje. Het lijkt of de belangstelling afneemt. Ik ben wel benieuwd of de vaste lezers de quiz terug willen hebben en zo ja in welke vorm.
Misschien kan ik een klassementje bij gaan houden en degene die met Kerst bovenaan staat een CD-bon sturen.

Plat du jour estafette

Ideetje.
Het is weer web-log estafette-tijd. Maar deze keer geen vragenlijstje over je favoriete film, cd of boek. Nee, het wordt een foto-estafette.
Opdracht:
maak een foto van je avondeten en zet die op je weblog met een korte beschrijving.
En geef de foto-estafette door aan 3 andere webloggers.

Na een paar weekjes kun je bij iedereen op zijn weblog zien en lezen wat hij / zij op een doordeweekse dag eet.

Vanavond aten wij weer eens buiten in de tuin:

Penne met bolognese-saus en geraspte kaas
gemengde sla en een glaasje rode wijn

Ik geef deze foto-estafette door aan Lodewijk, Patricia en Petra.

Naar aanleiding van

een logje bij Running Ronald heb ik een foto gemaakt van het toilet van een hardloper. Te weten mijn eigen toilet.

Er hangen allemaal oude startnummers op mijn toilet, meestal met op de achterkant allerlei details zoals datum, tussentijden en eindtijd.
Het schijnt dat Martine ook startnummers verzameld op de WC. Wie allemaal nog meer ??

Stagnatie

Maandagmiddag kreeg ik spierpijn in mijn geblesseerde kuit. Het voelde als de bekende pijn, maar ik maakte me geen zorgen...het kwam pas 24 uur na mijn laatste loopje. Dinsdag ging het al wat beter.
Maar vanmiddag toen ik al zo'n 6 uur had rondgelopen in de winkel, kwam de pijn terug. Ik schoot meteen in de stress. Te optimistisch geweest met mijn logje over halve en wellicht hele marathon. De rest van de middag spookt er van alles door mijn hoofd. Misschien wel nooit meer een halve marathon, misschien een andere sport uitzoeken.

Een beetje zenuwachtig ga ik om kwart voor 7 naar de training toe. Ik vraag meteen advies aan Rex. Hij geeft me hetzelfde programma als vorige week 4 keer 10 min. en als ik last krijg, direct stoppen. Die 40 min. aan een stuk is te veel geweest te vroeg.
Het is wel weer gezellig in de blessure-groep.  Victor is jarig geweest en trakteert en Irma met de oorbellen is er ook weer. Na de warming-up loop ik mijn programma samen met Rien en Ilja Kaptein. De eerste minuten voel ik nog wat trekken in mijn kuit, maar daarna loop ik zonder problemen het programma uit. Wel in een rustig tempo: Ilja Kaptein loopt al harder dan ik.
Na de training praat ik nog wat met Rex. Hij zegt dat het herstel opnieuw op gang gebracht moet worden, bijvoorbeeld door massages. Toevallig had Irma (zonder oorbellen) nog een plekje vrij vanavond. Zij heeft de boel flink onderhanden genomen. Dat zal ik morgen nog wel voelen. Zondag mag ik pas weer lopen, korte stukjes (10 min. maximaal) met pauzes van 2 min.

Vandaag ben ik wel een beetje geschrokken van mezelf. Ik heb de hele middag lopen balen vanwege die pijn in mijn kuit. Het moet geen obsessie worden.
Relativeren, Hans. Je hebt een baan, een lieve, sexy vrouw, twee gezonde kinderen en een mooi leventje. Het is maar een hobby.

6 - 6 - 2006

Eenentwintig jaar geleden had men nog geen aandacht voor dit soort bijzondere data. Bettie en ik trouwden op een donderdag in juni 1985 omdat alle vrijdagen in juni al volgeboekt waren.

Bettie is nog wel niet helemaal lekker, maar we maken er nog een leuke dag van. Samen lunchen bij Kobus Kuch en vanavond met zijn viertjes uit eten.

Syriana en Crossing the Bridge

De film Syriana met George Clooney is geen lichte kost. Er lopen twee verhaallijnen door de film met een groot aantal hoofdpersonen. Pas tegen het eind van de film wordt duidelijk wat ieders rol is. Het verhaal is gebaseerd op het boek van ex-geheim agent Robert Bear. En het gaat over de onzichtbare Amerikaanse bemoeienis in het Midden-Oosten.
Het is geen film voor echte George Clooney fans: hij heeft een grijze baard en hij is speciaal voor deze film 10 tot 15 kilo aangekomen. Hij speelt een geheim agent die bij behoorlijk smerige zaakjes is betrokken. En George wordt in de film beestachtig gemarteld en mishandeld. De film was wel onderhoudend, maar krijgt van mij hooguit een dikke 7.

Gisterenavond zag ik in Filmhuis Lumen de nieuwe film van Fatih Akin: Crossing the Bridge. Ik zag van deze regisseur eerder Gegen die Wand...een mooie indrukwekkende film.

In zijn nieuwe film zoekt de bassist van de Duitse punkband Einsturzende Neubauten in de stad Istanboel muzikanten op. Alle verschillende soorten muziek die je in Istanboel kunt horen komen aan bod. Hardrock, rap, zigeuner-muziek, Koerdische volksmuziek en nog veel meer. De film duurt maar anderhalf uur en is zeker de moeite waard. Voor muziekliefhebbers en filmofielen. Een achteneenhalf.

Op de website van de film kun je clips bekijken en een voorproefje horen van al die wonderbare muziek.

Ik ga op zoek naar de soundtrack, want ik sta altijd open voor nieuwe muziek. En ik ga proberen of ik Geert Wilders naar die film kan sturen. Misschien begrijpt hij dan dat Turkije helemaal geen achterlijk land is en best in de Europese kan worden opgenomen.

Vurige tongen

Pinksteren was dat niet iets met de kerk ?

Het is een heerlijke zondagochtend. Vurig tongen doen we nog maar even niet. Bettie heeft nog last van een keelontsteking en heeft zich vorige week woensdag voor het eerst sinds jaren ziek gemeld. Van de huisarts kreeg ze een antibiotica-kuurtje, dat moet ze eerst maar eens afmaken.
Het gaat wel de goede kant op: zij gaat er als eerste uit en maakt een pinksterontbijt, met croissantjes en peperdure aardbeien.

Natuurlijk ga ik ook weer hardlopen. In mijn kobaltblauwe IK SPORT-shirt loop ik mijn korte duurlooprondje van 40 min. In een heel rustig tempo: 32 sec. per 100  m.
Voor het eerst sinds weken loop ik weer met de mp3-speler op. De combinatie van sporten in de buitenlucht en mijn favoriete muziek heb ik gemist. Ik word weer helemaal blij als Macy Gray begint te zingen.
Na 15 min. kom ik bij het stoplicht van de Voorhofdreef. Er is nauwelijks verkeer maar toch moet ik wachten. Ik rek de kuiten en de voorkant van mijn bovenbenen en schop mezelf wat los. Na deze pauze loop ik een stuk makkelijker .
Het komt allemaal weer terug: de muziek van Tiësto, het zwaaien naar andere hardlopers en het gevoel van zweven. Op de Mekelweg spreid ik weer mijn armen alsof ik wil gaan vliegen.
Bij de Hambrug moet ik weer even wachten en maak ik een praatje met een oude man. Hij kan zien dat ik er van geniet en wenst me een prettige voortzetting. Ik doe zo'n 45 min. over het rondje en voelde overal pijntjes; behalve in mijn geblesseerde kuit. Het zal nog wel een tijdje duren vordat ik weer een halve kan lopen in zeg 1 uur 45. Maar ik zal van elk duurloopje genieten.